سلام

قلّه در قلّه ی احساس به زیر ستم استکوه کوه از غم سنگی شده بر روی هم استکاش خورشید، لب پنجره را می بوسیددایره دایره از روشن آئینه کم استسر دلباختگی تا ته آن ناپیداستتا رسیدن به جنون فاصله ام یک قدم استخنده ای را به دو سوی لبم آویخته اممی روم خانه ی غم، شانه به شانه ام غم استخانه ای سوخته در سمت چپم. می فهمی؟نام من تکّه ی پیدا شده ی مر و یم استخاطرم آه چهل سال به غم آلوده استموی خاکستری ام حاصل رنج دلم استو تن آلوده ی ویروس تکبر شده استروح افتاده تر از سرو صبوری است خم استکم بخواه از قفس عشق تو آز...

ادامه مطلب