وسط کوچه

یاد داری به دلت ساده شبی دل دادم؟

نرود آمدنت ثانیه ای از یادم

تو پر از وسوسه بودی و منم پیرو تو

خامِ شیطانِ درونت شده بودم، آدم

شد دلت سنگ، چراغی که به دستم دادی

بشکستی، وسطِ راه به چاه افتادم

دل، به گیراییِ یک آهِ تو سوگند، نشست

به پذیراییِ بختِ بدِ مادرزادم

رفتی و مردم یک شهر به دنبال تو گشت

خبر آورد کسی از تو، شدی جلادم

وسط کوچه به دارم زدی از خاطره ای

گفته بودی که به این کار فقط استادم

لحظه ای فکر بکن عشق چه آورده سرم

قدرِ یک درصدِ غم هایِ نگاهم.. شادم

مریم سهرابی

سلام...